::شکوه::

امدم شکوه کنم زانکه چرا در خوابم/
دیدم این محکمه خالیست که خود دریابم

نه خبر از دو سه شاهد, نه خبر از قاضی/
که شوم معترف از اینکه بسی بیتابم

نور هر ذره بدارد خبر از خورشیدش/
ای دریغا که چنین مات و پی مهتابم

جای دریافتن علت پروانه ز کرم/
پیله اش ترمه و انرا به خودم میتابم

هر چه دیدم , چه شنیدم , هر چه خواندم به کنون/
همه حاکی که در این سیر, چو خلقی نابم

ای خدا, گاه ز ذهنم چو یخی میگردم/
تو بجوش از دل و با اتش خود کن ابم

=====
کیانوش 94/4/14

/ 0 نظر / 9 بازدید